Przebaczenie w małżeństwie a rozwód – co mówi prawo?

 

Przebaczenie w małżeństwie a rozwód – co mówi prawo?

Przebaczenie w małżeństwie to złożony problem zarówno emocjonalny, jak i prawny. W kontekście rozwodu przebaczenie może mieć istotne znaczenie, choć nie zawsze jest decydujące dla sądu. Jakie skutki prawne może wywołać przebaczenie współmałżonkowi? Czy wybaczenie zdrady albo przemocy zamyka drogę do rozwodu?

Przebaczenie a rozwód na podstawie rozkładu pożycia

W polskim prawie rozwodowym obowiązującym obecnie, rozwód może być orzeczony tylko w przypadku zupełnego i trwałego rozkładu pożycia (art. 56 § 1 KRO). W takim modelu przebaczenie nie jest zdarzeniem prawnym, ale może stanowić dowód istnienia więzi między małżonkami – emocjonalnej, fizycznej lub gospodarczej. Jeśli więc jeden z małżonków wybaczył, może to sugerować, że rozkład pożycia nie jest jeszcze zupełny.

Przebaczenie a wina za rozkład pożycia

Przebaczenie ma znaczenie również przy ustalaniu winy za rozkład pożycia. Jeśli małżonek szczerze wybaczył drugiemu wcześniejsze przewinienia (np. zdradę, agresję), sąd może uznać, że doszło do przerwania związku przyczynowego między tym zachowaniem a rozpadem małżeństwa. Co ważne, przebaczenie może być wyrażone w sposób dorozumiany (np. przez kontynuowanie wspólnego życia z utrzymaniem wszystkich więzi). Co ważne jednak  "fakt utrzymywania przez małżonków po rozłamie małżeństwa stosunków towarzyskich i udzielania sobie pomocy materialnej nie świadczy, samo przez się, o przebaczeniu" (tak orz. SN z 21.1.1950 r., WaC 255/49, DPP 1950, Nr 5, s. 51). Zgodzić się należy z tym poglądem, bo więzi małżeńskie to coś znacznie więcej niż tylko życzliwość małżonków wobec siebie, kontakt i pomoc.

Przebaczenie a pojednanie

Warto odróżnić przebaczenie od pojednania. Przebaczenie to akt jednostronny, natomiast pojednanie wymaga woli obu stron do odbudowy relacji. Pojednanie może chwilowo przywrócić pożycie, ale nie zawsze skutkuje trwałym powrotem do normalnego życia małżeńskiego.

Przebaczenie "niepełne" lub cofnięte

Sąd Najwyższy stwierdził, że kodeks rodzinny i opiekuńczy "Kodeks rodzinny nie nadaje faktowi przebaczenia charakteru okoliczności wyłączającej możność powoływania się na cudzołóstwo jako na przyczynę rozkładu pożycia małżeńskiego, jeżeli rzeczywiście przyczyniło się ono do tego rozkładu" (Sąd Najwyższy - Izba Cywilna - wyrok z dnia 20 stycznia 1954 r. I C 539/53)

Może się bowiem zdarzyć, że małżonek wybaczył drugiemu małżonkowi i podjął z nim współżycie małżeńskie, ale ta wspaniałomyślność przerasta jego możliwości psychiczne bo wyrządzona mu krzywda była tak wielka. Zmiana stanowiska i "cofnięcie przebaczenia" pokazuje wtedy, że czyn który został wcześniej niby wybaczony stanowi jednak przyczynę zupełnego i trwałego rozkładu pożycia małżeńskiego.

Wnioski

Choć przebaczenie nie wyklucza rozwodu, może wpływać na jego ocenę przez sąd – zarówno w zakresie istnienia rozkładu pożycia, jak i ustalenia winy. Każda sprawa rozwodowa wymaga indywidualnej analizy, a przebaczenie, choć nieformalnie, może mieć realny wpływ na jej wynik.

W razie problemów rodzinnych, trudności w małżeństwie czy potrzeby wszczęcia sprawy o rozwód – zarówno z orzekaniem, jak i bez orzekania o winie – warto skorzystać z profesjonalnej pomocy prawnej. LEXTA Kancelaria Adwokacka świadczy kompleksową pomoc w sprawach rodzinnych, w tym w zakresie rozwodów, alimentów, separacji czy kontaktów z dziećmi. Zapraszamy do naszych biur w Tarnobrzegu przy ul. Sikorskiego 2 oraz w Nowej Dębie przy ul. Długiej 26.
Więcej informacji: www.lexta.pl
Kontakt telefoniczny: 880 990 002.

Obowiązki małżeńskie w kontekście rozwodu

 

Obowiązki małżeńskie

Art. 23 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego (KRO):
„Małżonkowie mają równe prawa i obowiązki w małżeństwie. Są obowiązani do wspólnego pożycia, do wzajemnej pomocy i wierności oraz do współdziałania dla dobra rodziny, którą przez swój związek założyli”.

I. Charakter prawny obowiązków małżeńskich

Przepis art. 23 KRO należy do fundamentów regulujących relacje osobiste między małżonkami. Ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że nie może być zmieniany przez porozumienie stron – każde takie porozumienie byłoby nieważne z mocy prawa. Pomimo pojawiających się w literaturze prawniczej głosów, które akcentują znaczenie realiów życia codziennego i niekiedy dopuszczają tzw. „pozaprawne porozumienia” małżonków, to nie mogą one prowadzić do modyfikacji modelu prawnego ukształtowanego przez ustawodawcę.

II. Istota obowiązków wynikających z art. 23 KRO

Kodeks rodzinny i opiekuńczy wskazuje cztery zasadnicze obowiązki małżeńskie:

1. Obowiązek wspólnego pożycia

2. Obowiązek wzajemnej pomocy

3. Obowiązek wierności

4. Obowiązek współdziałania dla dobra rodziny

1. Obowiązek wspólnego pożycia

Wspólne pożycie obejmuje więź:

• psychiczną – wzajemne zrozumienie, szacunek, wsparcie emocjonalne;

• fizyczną – wspólne zamieszkiwanie, życie intymne;

• gospodarczą – wspólne prowadzenie gospodarstwa domowego.

Wspólne zamieszkiwanie nie zawsze jest możliwe (np. praca za granicą), ale nieprzerwane utrzymywanie pozostałych więzi może świadczyć o dalszym istnieniu pożycia małżeńskiego.

W sytuacji gdy wszystkie te trzy więzi zostaną zerwane i rozpad jest trwały można mówić o spełnieniu przesłanek do rozwiązania małżeństwa przez rozwód (chyba że np. dobro dzieci małoletnich stać będzie na przeszkodzie).

2. Obowiązek wzajemnej pomocy

Małżonkowie są zobowiązani do nieodpłatnego wspierania się – zarówno materialnie, jak i emocjonalnie. Pomoc ta może przybierać formę okazjonalnego wsparcia w pracy zawodowej współmałżonka czy opieki w chorobie. Niekiedy obowiązek ten nabiera szczególnego znaczenia, np. w sytuacjach kryzysowych dla rodziny.

3. Obowiązek wierności

Wierność małżeńska nie ogranicza się wyłącznie do relacji seksualnej. Naruszeniem tego obowiązku może być również nawiązanie głębokiej relacji emocjonalnej z osobą trzecią, czy też stwarzanie pozorów niewierności. Wierność obejmuje również lojalność i uczciwość wobec współmałżonka.

4. Obowiązek współdziałania dla dobra rodziny

Założenie rodziny jest skutkiem zawarcia małżeństwa. Współdziałanie dla jej dobra oznacza m.in. wspólne podejmowanie decyzji, wspieranie dzieci (również z poprzednich związków), a także lojalność w sprawach finansowych i życiowych. Dobro rodziny jest kluczową wartością chronioną przez prawo rodzinne.

III. Sankcje za naruszenie obowiązków

Przepisy KRO nie przewidują bezpośrednich sankcji za naruszenie obowiązków z art. 23. Nie jest możliwe, by małżonek dochodził na drodze sądowej przymuszenia drugiego do współżycia czy wspólnego zamieszkiwania – byłoby to sprzeczne z konstytucyjną ochroną wolności osobistej.

Nie oznacza to jednak, że obowiązki te są pozbawione znaczenia prawnego. Ich uporczywe naruszanie może stanowić przesłankę rozwodu – o ile prowadzi do trwałego i zupełnego rozkładu pożycia. Niewierność, porzucenie wspólnego mieszkania czy brak zaangażowania w sprawy rodzinne mogą być podstawą orzeczenia rozwodu z ustalaniem winy jednego z małżonków.

IV. Rodzina w rozumieniu art. 23 KRO

Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem, rodziną założoną przez małżonków są nie tylko oni sami, ale również dzieci – zarówno wspólne, jak i dzieci z poprzednich związków, jeśli wychowują się we wspólnym gospodarstwie domowym. Pomimo że rodzina nie ma osobowości prawnej, to w sferze prawa prywatnego podlega ochronie jako dobro prawne.

V. Podsumowanie

Obowiązki małżeńskie wskazane w art. 23 KRO stanowią fundament prawny relacji rodzinnych. Pomimo braku sankcji bezpośrednich, ich znaczenie jest ogromne zarówno na płaszczyźnie prawnej, jak i społecznej. Wspólne pożycie, wierność, wzajemna pomoc i troska o rodzinę budują trwały związek – zgodnie z wartościami chronionymi przez Konstytucję RP i Kodeks rodzinny i opiekuńczy. W razie ich naruszenia, sądy mogą – przy spełnieniu przesłanek – orzec rozwód, separację lub inne środki ochrony małżonka i rodziny.

W razie problemów rodzinnych, trudności w małżeństwie czy potrzeby wszczęcia sprawy o rozwód – zarówno z orzekaniem, jak i bez orzekania o winie – warto skorzystać z profesjonalnej pomocy prawnej. LEXTA Kancelaria Adwokacka Adwokat Grzegorz Sarzyński świadczy kompleksową pomoc w sprawach rodzinnych, w tym w zakresie rozwodów, alimentów, separacji czy kontaktów z dziećmi. Zapraszamy do Kancelarii w Tarnobrzegu przy ul. Sikorskiego 2 oraz w Nowej Dębie przy ul. Długiej 26.
Więcej informacji: www.lexta.pl
Tel. 880 990 002

Przymusowe leczenie alkoholizmu – jak wygląda procedura i jak pomóc osobie uzależnionej od alkoholu?

 

Przymusowe leczenie alkoholizmu – jak wygląda procedura i jak pomóc rodzinie?

W polskim prawie istnieje możliwość skierowania osoby nadużywającej alkoholu na leczenie odwykowe wbrew jej woli. Dotyczy to sytuacji, gdy picie alkoholu powoduje poważne problemy w rodzinie, wpływa negatywnie na dzieci, a także gdy osoba taka nie wywiązuje się ze swoich obowiązków rodzinnych lub zakłóca porządek publiczny.

Kiedy możliwe jest przymusowe leczenie alkoholika?

Zgodnie z art. 24 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. 1982 Nr 35, poz. 230):

„Osoby, które w związku z nadużywaniem alkoholu powodują rozkład życia rodzinnego, demoralizację małoletnich, uchylają się od obowiązku zaspokajania potrzeb rodziny albo systematycznie zakłócają spokój lub porządek publiczny, kieruje się na badanie przez biegłego w celu wydania opinii w przedmiocie uzależnienia od alkoholu i wskazania rodzaju zakładu leczniczego.”

Oznacza to, że jeśli alkoholizm jednej osoby niszczy życie rodzinne, można rozpocząć procedurę przymusowego leczenia.

Kto może złożyć wniosek?

Postępowanie wszczyna prokurator lub gminna komisja rozwiązywania problemów alkoholowych. Właściwość organu wynika z miejsca zamieszkania lub pobytu osoby nadużywającej alkoholu). Komisja może zadziałać na wniosek bliskich lub z własnej inicjatywy, gdy jej członkowie dowiedzą się o problemie alkoholowym.

Jeśli komisja uzna, że dana osoba rzeczywiście może być uzależniona, skieruje ją na badanie do biegłego sądowego „ celu wydania opinii w przedmiocie uzależnienia od alkoholu i wskazania rodzaju zakładu leczniczego”. Po uzyskaniu opinii medycznej sprawa może trafić do sądu, jeśli biegły stwierdzi, że faktycznie uzależnienie występuje i jest potrzeba leczenia.

Jak wygląda postępowanie sądowe?

Sąd rejonowy (właściwy dla miejsca zamieszkania osoby uzależnionej) rozpatruje sprawę w trybie nieprocesowym, co oznacza, że nie jest potrzebny pozew, a jedynie wniosek (prokuratora lub gminnej komisji) i opinia biegłego (jeżeli opinia została przeprowadzona)

Sąd może:

• zobowiązać osobę uzależnioną do leczenia w zakładzie stacjonarnym (np. ośrodek leczenia uzależnień) lub niestacjonarnym (np. leczenie ambulatoryjne), przy czym wniosek powinien być rozpoznany na rozprawie (a więc nie na posiedzeniu niejawnym, która powinna się odbyć w ciągu miesiąca od wpływu wniosku do sądu,

• zlecić opinię biegłego jeśli nie była ona przeprowadzona, a nawet zarządzić obserwację psychiatryczną w szpitalu (do 2 tygodni a wyjątkowych przypadkach nawet do 6 tygodni) przed wydaniem końcowego rozstrzygnięcia, po wysłuchaniu osoby uzależnionej,

• zarządzić przymusowe doprowadzenie osoby przez Policję,

• zlecić wywiad środowiskowy przeprowadzany przez kuratora sądowego „w celu ustalenia okoliczności wskazujących na nadużywanie alkoholu przez osobę, której postępowanie dotyczy, oraz zakłócania przez nią spokoju lub porządku publicznego, a także jej relacji w rodzinie, zachowania się w stosunku do małoletnich i stosunku do pracy”,

• ustanowić kuratora sądowego, który będzie kontrolować realizację leczenia i pomagać w jego przebiegu.

Ile trwa leczenie?

Obowiązek poddania się leczeniu trwa tak długo, jak tego wymaga cel leczenia, nie dłużej jednak niż 2 lata.

Czy warto korzystać z pomocy adwokata?

Postępowanie o przymusowe leczenie odwykowe, mimo że prowadzone w trybie nieprocesowym, dotyczy bardzo delikatnych spraw rodzinnych i często bywa emocjonalnie obciążające. Prawidłowe przygotowanie wniosku, dokumentacji oraz reprezentowanie interesów rodziny przed sądem wymaga doświadczenia i znajomości procedur.

W takich sprawach warto powierzyć swoją sprawę kancelarii adwokackiej, która ma praktykę w sprawach rodzinnych, w tym dotyczących przymusowego leczenia alkoholizmu.

---

Kancelaria Adwokacka LEXTA w Tarnobrzegu specjalizuje się w sprawach rodzinnych, w tym w postępowaniach o przymusowe leczenie odwykowe. Nasz zespół adwokatów i prawników świadczy pomoc prawną na terenie całej Polski.

Nadmienić należy, że gdyby miało dość do sprawy rozwodowej z osobą, która jest uzależniona od alkoholu to fakt zainicjowania przez drugiego małżonka sprawy o skierowanie na leczenie przymusowe ma duże znaczenie dla wykazania, że starał się on pomóc małżonkowi uzależnionemu w walce z nałogiem. Opinia biegłego z tej sprawy będzie miała także duże znaczenie dowodowe w sprawie rozwodowej, bo w praktyce niemożliwym będzie wykazywanie przez pozwanego, że spożywał alkohol „okazjonalnie” i że nie był uzależniony.

Dane kontaktowe:

adwokat Grzegorz Sarzyński

📍 Tarnobrzeg, ul. gen. Władysława Sikorskiego 2
📍 Nowa Dęba, ul. Długa 26
📞 Tel.: 880 990 002
🌐 www.lexta.pl

Prowadzimy rozprawy sądowe w sprawach rodzinnych na terenie całego kraju. Skontaktuj się z nami, jeśli potrzebujesz pomocy w sprawach rodzinnych.

Prowadzenie pojazdu pod wpływem alkoholu. Skrócenie zakazu.

Od 18 maja 2015 r. obowiązują restrykcyjne przepisy dotyczące zakazu prowadzenia pojazdów. Jeżeli kierujący pojazdem prowadził go w stanie nietrzeźwości (zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila, zaś w 1dm3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg) sąd orzeka z zakaz prowadzenia pojazdów (wszystkich albo określonego rodzaju) na okres co najmniej 3 lat.

Jednocześnie jednak wprowadzona została nowelizacja kodeksu karnego wykonawczego. Zakaz prowadzenia pojazdów orzeczony po tej dacie może być po upływie połowy okresu na jaki został orzeczony zamieniony za zgodą sądu na zakaz prowadzenia jedynie pojazdów niewyposażonych w blokadę alkoholową (w przypadku dożywotniego zakazu zamiana jest możliwa dopiero po upływie 10.letniego okresu jego stosowania).

Znowelizowane przepisy mają zastosowanie również do zakazów orzeczonych przed datą 17 maja 2015 r., (z wyłączeniem zakazów dożywotnich) pod warunkiem że były stosowane przynajmniej 18 miesięcy.

Adwokat Grzegorz Sarzyński
Tarnobrzeg - ul. Sikorskiego 2,
Nowa Dęba - ul. Długa 26
tel.880 990 002

www.lexta.pl

Kodeks karny wykonawczy Art. 182a. [Zakaz prowadzenia pojazdów niewyposażonych w blokadę alkoholową]
§ 1. Jeżeli zakaz prowadzenia pojazdów był wykonywany przez okres co najmniej połowy orzeczonego wymiaru, a w przypadku zakazu prowadzenia pojazdów orzeczonego na podstawie art. 42 § 3 lub 4 Kodeksu karnego przez okres co najmniej 10 lat, sąd może orzec o dalszym wykonywaniu tego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów niewyposażonych w blokadę alkoholową, o której mowa w art. 2 pkt 84 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, z późn. zm.), jeżeli postawa, właściwości i warunki osobiste sprawcy oraz zachowanie w okresie wykonywania środka karnego uzasadniają przekonanie, że prowadzenie pojazdu przez tę osobę nie zagraża bezpieczeństwu w komunikacji. Przepis art. 182 § 1 stosuje się odpowiednio.
§ 2. W przypadku orzeczenia sądu o dalszym wykonywaniu środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów niewyposażonych w blokadę alkoholową, zakazu tego nie stosuje się w przypadku prowadzenia pojazdów wykorzystywanych do nauki jazdy i egzaminowania, jeżeli skazany jest osobą szkoloną lub egzaminowaną w trybie przewidzianym przepisami ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2015 r. poz. 155) lub ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414, z późn. zm.).
§ 3. Jeżeli skazany rażąco naruszył porządek prawny w zakresie dotyczącym bezpieczeństwa ruchu drogowego, w szczególności popełnił przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, sąd może orzec o uchyleniu sposobu wykonywania zakazu prowadzenia pojazdów w postaci, o której mowa w § 1. Przepis art. 182 stosuje się odpowiednio.
§ 4. Na postanowienie sądu w przedmiocie, o którym mowa w § 1 i 3, przysługuje zażalenie.

ustawa o zmianie ustawy kodeks karny i niektórych innych ustaw z dnia 20 marca 2015 r. Art. 6.
Wobec osób, w stosunku do których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy orzeczono prawomocnym wyrokiem środek karny zakazu prowadzenia pojazdów na podstawie art. 42 § 2 ustawy wymienionej w art. 1, przepis art. 182a ustawy wymienionej w art. 3 stosuje się, jeżeli ten środek karny był wykonywany przez co najmniej 18 miesięcy.

Kodeks karny Art. 42. [Zakaz prowadzenia pojazdów. Zakres orzekania zakazu]
§ 1. Sąd może orzec zakaz prowadzenia pojazdów określonego rodzaju w razie skazania osoby uczestniczącej w ruchu za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, w szczególności jeżeli z okoliczności popełnionego przestępstwa wynika, że prowadzenie pojazdu przez tę osobę zagraża bezpieczeństwu w komunikacji.
§ 2. Sąd orzeka, na okres nie krótszy niż 3 lata, zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów albo pojazdów określonego rodzaju, jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa wymienionego w § 1 był w stanie nietrzeźwości, pod wpływem środka odurzającego lub zbiegł z miejsca zdarzenia określonego w art. 173, art. 174 lub art. 177.
§ 3. Sąd orzeka zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio w razie popełnienia przestępstwa określonego w art. 178a § 4 lub jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa określonego w art. 173, którego następstwem jest śmierć innej osoby lub ciężki uszczerbek na jej zdrowiu, albo w czasie popełnienia przestępstwa określonego w art. 177 § 2 lub w art. 355 § 2 był w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego lub zbiegł z miejsca zdarzenia, chyba że zachodzi wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicznościami.
§ 4. Sąd orzeka zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio w razie ponownego skazania osoby prowadzącej pojazd mechaniczny w warunkach określonych w § 3.

Spożywanie alkoholu w przestrzeni publicznej

Sąd Najwyższy przypomniał Policji, "nie jest (...) zabronione spożywanie alkoholu w całej przestrzeni publicznej, ale jedynie w miejscach wskazanych w tym przepisie lub określonych w uchwale Rady Gminy". Innymi słowy nie ma czegoś takiego jak zakaz spożywania alkoholu w miejscu publicznym.
http://www.sn.pl/aktu…/SitePages/Komunikaty_o_sprawach.aspx…

Przy tej okazji wklejam swoją niegdysiejszą grafikę w tym temacie.

Adwokat Grzegorz Sarzyński

Kancelaria Adwokacka

Tarnobrzeg, ul. Sikorskiego 2

Nowa Dęba, ul. Długa 26

www.lexta.pl

tel. 662 742 432

Tarnobrzeg-Nowa Dęba-Mielec-Nisko-Stalowa Wola-Sandomierz

Ustawa o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi Art. 14. 1. Zabrania się sprzedaży, podawania i spożywania napojów

alkoholowych:
1) na terenie szkół oraz innych zakładów i placówek oświatowo-wychowawczych,
opiekuńczych i domów studenckich;
2) na terenie zakładów pracy oraz miejsc zbiorowego żywienia pracowników;
3) w miejscach i czasie masowych zgromadzeń;
4) w środkach i obiektach komunikacji publicznej, z wyjątkiem wagonów
restauracyjnych i bufetów w pociągach, w których dopuszcza się sprzedaż,
podawanie i spożywanie napojów alkoholowych do 4,5% zawartości alkoholu
oraz piwa;
5) (uchylony);
6) w obiektach zajmowanych przez organy wojskowe i spraw wewnętrznych, jak
również w rejonie obiektów koszarowych i zakwaterowania przejściowego
jednostek wojskowych.
1a. (uchylony).
2. (uchylony).
2a. Zabrania się spożywania napojów alkoholowych na ulicach, placach i w
parkach, z wyjątkiem miejsc przeznaczonych do ich spożycia na miejscu, w
punktach sprzedaży tych napojów.
3. Zabrania się sprzedaży, podawania i spożywania napojów zawierających
więcej niż 18% alkoholu w ośrodkach szkoleniowych.
4. Zabrania się sprzedaży i podawania napojów zawierających więcej niż 18%
alkoholu w domach wypoczynkowych.
5. Sprzedaż, podawanie i spożywanie napojów zawierających więcej niż 4,5%
alkoholu może się odbywać na imprezach na otwartym powietrzu tylko za
zezwoleniem i tylko w miejscach do tego wyznaczonych.
6. W innych niewymienionych miejscach, obiektach lub na określonych
obszarach gminy, ze względu na ich charakter, rada gminy może wprowadzić
czasowy lub stały zakaz sprzedaży, podawania, spożywania oraz wnoszenia napojów
alkoholowych.
7. Minister właściwy do spraw transportu oraz minister właściwy do spraw
gospodarki morskiej, w drodze rozporządzenia, określą zasady i warunki sprzedaży,
podawania i spożywania napojów alkoholowych na morskich statkach handlowych w
żegludze międzynarodowej, w pociągach i samolotach komunikacji
międzynarodowej oraz w międzynarodowych portach morskich i lotniczych.
8. Minister właściwy do spraw zagranicznych określi, w drodze rozporządzenia,
wypadki i okoliczności, w których, uwzględniając zwyczaje międzynarodowe,
dopuszczalne jest podawanie i spożywanie nieznacznej ilości napojów
alkoholowych.

art. 80a KPK: § 1. Na wniosek oskarżonego, który nie ma obrońcy z wyboru, prezes sądu, sąd lub referendarz sądowy wyznacza w postępowaniu sądowym obrońcę z urzędu, chyba że ma zastosowanie art. 79 przesłanki obligatoryjnej obrony oskarżonego § 1 lub 2 albo art. 80 obowiązek udziału w rozprawie obrońcy. W takim wypadku udział obrońcy w rozprawie głównej jest obowiązkowy.

§ 2. Przepis § 1 zdanie pierwsze stosuje się odpowiednio do wyznaczenia obrońcy w celu dokonania określonej czynności procesowej w toku postępowania sądowego.
§ 3. Ponowne wyznaczenie obrońcy w trybie, o którym mowa w § 1 i 2, jest dopuszczalne jedynie w szczególnie uzasadnionych wypadkach.

www.adwokat-sarzynski.pl